AcHeY LoVeS 的个人资料◌ Д ć ћ ε ұ † Ќ έ α Я Ï ...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
◌ Д ć ћ ε ұ † Ќ έ α Я Ï è § ◌หากคุณรักใครสักคน อย่ามัวแต่เฝ้าถามว่าเค้ารักคุณหรือไม่ แต่ให้ถามตัวเองก่อน ว่าคุณรักเค้าแค่ไหน
ALL I NEED IS MY FAMILY...
 ว่าแล้ววันนี้ก้อมานั่งเปิดรูปเก่าๆของมารวย จีจี้ บุญมีดู เกิดอาการอยากเอารูปน้องออกอากาศ
งั้นก้อจาม่ายรอช้า 55+ หลงหมาตัวเองอิ๊บอ๋าย แต่ชั้นก้อจาดันน้องหมาของชั้นสุดฤทธิ์
น่ารักมั้ยล่า ลูกๆของเรา และแล้วในบ้านแห่งความสุขของเรา
THE END
Life Goes On...
คิดถึง my space จัง ไม่ได้มาอัพซะนาน เข้ามาทีไรก้อรู้สึกว่า space ตัวเองสวย 55+ ไม่มีใครชม ชมเองก้อได้เน๊อะ โครตจะขี้หลงตัวเองเลย เราชอบสีขาว เพราะฉะนั้น space สีขาว น่ารักที่สุดแล้วคร่า....
หลังจากผ่าตัดมา ยังไม่ได้เม้าส์ใน space เลยว่าเปงไงบ้าง เราไปนอน รพ ก่อนวันผ่า 1 วัน พี่พยาบาลน่ารักมากๆๆ โดยเฉพาะพี่เอ้น่ารักที่สุด คนชื่อเอ้นี่หน้าตาดีกันทุกคนเลยเน๊อะ 55+ พี่พยาบาลบอกว่าเราหน้าตาไม่เหนจะเหมือนคนเปนโรคหัวใจ เออ...เราก้อว่างั้นแหละ ถึงม่ายอยากจะบอกใครว่าเปนหรือไม่เปน ก้อมันเหมือนไม่เปนไรนี่หน่า
หลังจากที่นอน รพ ได้ 1 คืน ก้อถึงเวลาขึ้นเขียงแล้ว คนที่ไม่ได้จะเปนจะตายแล้วต้องถูกผ่าตัดเนี่ย ความรู้สึกมันแปลกๆนะ เรารู้สึกว่า ทำไมกรูต้องมาเจ็บตัวด้วยวะเนี่ย ยังไม่ได้จะตายจากไปไหนซะหน่อย แต่อีกใจก้อ เออๆๆ ผ่าๆๆไปก้อดีแล้วนี่ จะได้หายๆ ไม่ต้องคอยมากังวัลอะไรอีก
พอถึงเวลาผ่า นางพยาบาลก้อเอาเครื่องช่วยหายใจแบบใส่ในรูจมูกมาให้ใส่ ให้กินยานอนหลับห้อง แล้วก้อเข็นเตียงเราไปห้องผ่าตัด โครตตื่นเต้นเลยตอนนั้นอ่า ก่อนเข้าห้องผ่าตัด เค้าก้อให้นอนรอที่ห้องไรไม่รู้ มีคนไข้นอนบนเตียงอีกหลายคน พอให้นอนได้สักพัก เค้าก้อเจาะสายน้ำเกลือ เข็มใหญ่มากๆๆ เจาะตั้งหลายที่ ที่แขนสองข้าง ที่คออีก 2 รู ตอนเจาะไม่เจ็บเพราะว่าเค้าฉีดยาชาให้ แต่ก้อน่าสยองอยู่ดี
พอเจาะสายนู้นสายนี่เสร็จแล้ว พี่พยาบาลคนนึงเค้าก้อถามเราว่า “ไม่ง่วงเลยหรอ ชั่วโมงนึงแล้วนะ” อืม...เน๊อะ ก้อไม่ง่วงอ่ะ พอพี่เค้าพูดเสร็จก้อฉีดยาสลบให้ ทีนี้หลับไม่รู้เรื่องเลย กว่าจะตื่นมาอีกที อิชั้นก้อผ่านการขึ้นเขียงเรียบร้อยแล้วคร่า....
ตอนตื่นมา อยู่ในห้อง ccu มีเครื่องช่วยหายใจคาอยู่ในคอ พูดก้อพูดไม่ได้ ทรมานสุดๆๆเลย น้ำก้อไม่ได้กิน แถมรู้สึกตึงๆแผลไปหมด มันเปนช่วงเวลาที่ทรมานมากๆเลยตอนนั้น รู้สึกเหมือนคนใกล้ตาย ทำอะไรก้อไม่ได้ พบใครก้อไม่ได้ ห้องที่เรานอนเปนห้องกระจก เรานอนหันหลังให้กระจก คนข้างนอกก้อเหนแค่หลังเรา พ่อขายืนเฝ้าเราอยู่ข้างนอก แต่เรามองไม่เหนใครเลย หันไปมองก้อไม่ได้ เจบแผลอยู่
พอผ่านไปได้สัก 4 – 5 ชั่วโมงมั้ง ชั่วโมงแห่งความทรมาน ที่ได้แต่นอนนิ่งเหมือนคนไร้ค่า ใกล้ตาย จะนอนก้อนอนไม่หลับ เปนหอยไรไม่รู้ พี่พยาบาลก้อมาถอดเครื่องช่วยหายใจให้ แต่รู้มั้ยว่าวินาทีที่ถอดเครื่องช่วยหายใจ มัน...มัน...สุดจะบรรยายจิงๆค่ะ
เครื่องช่วยหายใจมันอยู่ในลำคอ ลงไปในคอหอย ตอนเอาออกก้อเลยลำบากสุดๆ พอพี่เค้าดึงเครื่องออกจากคอเราปุ๊บ เราก้อเหมือนจะตายทันที เพราะเราหายใจเองไม่ได้อ่ะ รู้สึกเลยว่าตอนนั้น 1 วินาทีมันยาวนานมากๆค่ะ พอพี่เค้าเอาออกปุ๊บ พี่อีกคนก้อรีบเอาที่ช่วยหายใจแบบบีบๆๆมือมาครอบไว้ แล้วค่อยเอาเครื่องช่วยหายใจแบบยัดในรูจมูกมาใส่ให้
ความรู้สึกตอนนั้นนะ เหมือนตัวเองจมน้ำแล้วขาดอากาศจิงๆอ่ะ ทรมานสุดจะบรรยาย เฮ้อ.... ยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดี เรารู้สึกว่า ชีวิตเรามีค่ามากแค่ไหน ก้อตอนนั้นแหละ....
เราอยู่ในห้อง ccu แค่ 2 วัน แล้วก้อย้ายออก ตอนที่เอาเครื่องช่วยหายใจออกแล้ว พ่อขาฝากพี่พยาบาลเอามือถือมาให้เรา แต่เราก้อคุยไม่ค่อยไหว เพราะมันหายใจไม่ทัน ก้อตอนพูดมันต้องกลั่นหายใจใช่ป๊ะล่ะ แต่ชั้นก้อพยายามคุย ก้อคิดถึงพ่อที่สุด
พอออกมาอยู่ห้องธรรมดาแล้วอ่ะ พ่อขาอยู่กับเรา คอยดูแลตลอด จะมีใครดีเหมือนพ่อแม่อีกมั้ย... คงไม่มี... จะมีใครทำให้เราได้เหมือนพ่อทำให้มั้ย... โน... เรารู้นะว่า 7 วันที่พ่อต้องคอยดูแลเราตลอดเวลามันเหนื่อยขนาดไหน ไหนจะนอนไม่หลับสนิท เพราะต้องคอยตื่นมาดูเรา ตื่นเพราะพี่พยาบาลมาตรวจคนไข้ตอนกลางคืน ไม่มีคืนไหนที่พ่อจะหลับเต็มอิ่มเลย....
พอนอนห้องธรรมดา 1 วัน เค้าก้อเอาสายเดนของเสียออก เราก้อเริ่มเดินๆๆๆๆ ก่ะพ่อขา อิอิ... เหมือนหัดเดินอีกครั้งม๊ะ...55+ เดินไปเยี่ยมคนไข้คนอื่น ทั้งชั้นที่เราอยู่ มีแต่คนไข้โรคหัวใจทั้งนั้นอ่าแหละ แล้วก้อเดินไปดูคนไข้ที่พึ่งผ่าตัดเสร็จแล้วพักอยู่ในห้อง ccu ก่ะ icu
พ่อแม่หลายคนนะ น่าสงสารสุดๆๆ คนไข้บางคนอาการหนักมากๆๆ คือผ่าตัดเพื่อความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป บางคนก้อไม่ยอมฟื้นสักที พ่อแม่เค้าก้อได้แต่ยืนมองลูกตัวเองผ่านกระจก แล้วก้อร้องไห้ ญาติคนไข้ที่เหนเรา เค้าพูดว่า “โชคดีแล้วหนู เนี่ยลูกป้ายังไม่ฟื้นเลย” โนคอมเม้นต์ค่ะ เราพูดไม่ออก ไม่รู้จะพูดอะไร เลยพูดไปว่า “หมอที่นี่เก่งค่ะป้า ไม่ต้องเปนห่วงหรอกนะคะ เดวเค้าก้อฟื้นนะคะ....” ป้าแกก้อไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆให้.... นี่แหละนะ ความรักของพ่อแม่ ถ้าเจ็บแทนได้คงยอมเจ็บแทนไปนานแล้ว เพราะการดูลูกเจ็บ มันเจ็บยิ่งกว่านะ....
เราเดินไปดูคนไข้คนอื่น แล้วก้อคุยก่ะเค้าไปทั่วทุกวัน ส่วนพ่อขาไม่ต้องพูดถึง ขาเม้าส์อยู่แล้ว 55+ คุยก่ะชาวบ้านไปทั่ว เฮ้อ.... ตอนที่อยู่ รพ รู้ความหมายของชีวิตมากขึ้นเยอะเลยแหละ รับรู้ถึงความรักที่พ่อขาก่ะแม่เล็กมีให้ว่ามันมากมายแค่ไหน แล้วก้อได้แต่ภาวนาให้คนไข้คนอื่นที่เค้าเปนหนัก ให้เค้าโชคดีเหมือนคนอื่นๆเค้า
มันเปนความประทับใจมากเลยนะ ที่เราได้ใช้ชีวิตอยู่ที่ รพ 7 วัน หลังผ่าตัด เราได้ชีวิตใหม่ ทั้งทางกาย และก้อทางใจ เราทุกคนมีคุณค่านะ คนบางคนอาจจะดูไม่มีค่าในสายตาของใครๆ แต่ว่าคนนั้นอาจจะเปนโลกทั้งใบของใครบางคนก้อได้นะ
ไม่รู้ว่าอัพช้าไปรึป่าว...นี่เราก้อผ่าตัดมาได้ 4 เดือนละ 55+ แต่ว่านะ...อยากเล่ามากเลยแหละ เราเล่าให้ฟังแค่แม่เล็กเอง เล่าเปนวันๆ เล่าใน space ก้อเล่าได้ไม่ละเอียดอีก ยังมีอีกเยอะแยะนับล้านที่ไม่ได้เอ่ย แต่ก้อยังเสร่อเล่าค่ะ โฮ๊ะๆๆๆ ถ้าไม่อยากฟังก้อปิดๆๆไปละกันค่ะ แต่เด๋วก่อน!!!! ถ้าท่านไม่เม้นภายใน 10 นาทีนี้ ขอให้ท่านจู๊ดๆๆๆ 555+
Perimembranous VSD, Prolaped RCC No AR, LV-RV gradient 120 mmHg
 ตั้งแต่ขึ้นมหาลัย ไม่ได้อัพสเปซอีกเลย
ตอนนี้เราได้จบชีวิตการเป็นเดกปี 1 แล้ว ฮ่าๆ ฟังดูเหมือนจะไปตายยังไงไม่รู้ 55+ สเปซเราดูเน่าๆยังไงไม่รู้ มันมั่วไปหมด แต่ขี้เกียจทำแหละ 55+ ทิ้งแมร่งไว้ก่อง
เมื่อวันศุกร์เราไปซีคอนก่ะที่รักมา ก๊ากกกกกกไปซื้อน้องหมีสุดน่ารัก แล้วก้อไปซื้อกิ๊ฟน้องหมีที่แสนจะน่ารักไว้ติดผมตอนนอนพักที่ รพ. มาด้วย ถ้าใครรู้จักเรา ก้อคงจะรุว่า เราแทบไม่ค่อยได้ซื้อของพวกนี้เลย ตุ๊กตาในห้องชั้นแต่ละตัวที่มี ไม่เคยจะได้ซื้อเอง เพื่อนซื้อให้ตลอด วันเกิดมั่ง วันโน้นมั่ง วันนี้มั่ง ส่วนใหย่ก้อวันเกิดอ่ะแหละ แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เราอยากได้ตุ๊กตา อยากมีไว้กอด จุ๊บๆๆ 55+
แล้วอยากได้ตุ๊กตาจากที่รักซักตัวไว้ดูต่างหน้า 55+ ที่รักกรุก้อไม่เคยมีความคิดจะซื้อน้องหมี น้องหมาให้กรุหรอก พี่แกห่วงแต่จะไปกินโน้นกันดีกว่า เก็บตังค์ไปกินไอนี่เถอะหน่า หมีมันแดกไม่ได้หรอก เออ...ก้อจิงของมันอ่ะนะ เราก้อคลอยตามมันเรื่อยมา ไม่เคยแม้แต่จะย่างกายเข้าใกล้ร้านขายตุ๊กตา แต่มาวันนี้…อยากได้...ไม่เข้าใจเหมือนกัน เมื่อก่อนเหนเพื่อนอยากได้ตุ๊กตา ก้อรุสึกว่ามันบ๊อง โตแหละนะหอยหลอด ยังจะเล่นตุ๊กตาอีก จา20แล้วน้าเมิงงงง เวลาวางไว้บนที่นอน เกะกะเวลานอนมากกกกกกกก ตื่นมาทีไรหมีล่วงจากเตียงทุกที แต่ว่านะ ยังไงกรุก้อเปนผุหยิง เนี่ยนั่งพิมพ์สเปซอยู่ น้องหมียังอยุบนตักกรุเลยเนี่ย 55+ โครตจะขี้เห่ออ่ะ ที่รักเราตั้งชื่อน้องหมีให้ว่า น้องลักกี้ ฮิๆๆๆ ที่รักบอกว่า จะได้โชคดีในการผ่าตัด ไม่มีปัญหาอะไรหลังผ่าตัดเสด แต่เราแอบเปลี่ยนชื่อให้ว่า “น้องรักเกี้ย” เอิ๊ก...เอิ๊ก... ที่รักเราเลยบอกว่า อย่าไปเรียกให้พ่อได้ยินนะ 55+
ตอนแรกไม่ค่อยอยากไป เพราะ...ตังค์ไม่ค่อยมี พอไปเสดกลับมานะ ตังค์กรุเหลืออยุ 300 ทั้งเนื้อทั้งตัวเนี่ย จนสิ้นเดือน แต่ดีนะ ที่ต้องไปผ่าตัด 55+ ไม่ต้องใช้เงินแหละล่ะ ตอนแรกว่าจะไม่ไป แต่ mody lekly และ yong yong โทรมาบอกให้ไปนะๆๆๆ ก้อเลยไป ถ้าไม่ได้ไปคงเสียดายแย่ เพราะเราจะไม่ได้ออกจากบ้านอีกแล้วอ่ะจิ แต่กว่าเราจะไปถึงที่นัดเพื่อนไว้นะ โครตจะช้าอ่ะ เพื่อนนัด 8.30 กรุไปถึง 10 โมงฟ่าๆ ไปถึงคนสุดท้ายเลย 55+ เราไม่ได้ตั้งใจนะเพื่อนๆ เราตื่นสาย แล้วรถก้อติดมากเลยยยยย เราต้องนั่งมอร์ไซค์รับจ้างไปเลยอ่ะ จากบางนาถึงอ่อนนุชอ่ะ รถไม่ขยับเลย ขอโทษน้า...............จุ๊บๆๆ
แมร่ง กะลังจะก้าวขาลง คนขับเสือกขยับรถต่ออีกหน่อย แมร่งก้อเหนกรุกะลังจะก้าวลง ไม่รุแมร่งรีบไรนักหนา เพราะมันเก็บเงินค่าโดยสารตั้งแต่ตอนขึ้นแล้วไง คงก่ะว่าเราลงก้อจะไปเลย เพราะรถมันติดมาก กรุจะตายห่าอยุแหละ จารีบไปไหนวะฟาย แล้วซวยยิ่งกว่านั้น ตอนจะเล่นซุปเปอร์สแปซ เราใส่ผ้าใบไปไง ก้อก่ะว่า เดวจะข้ามเรือที่นั่งเล่นอ่ะ ไปถอดรองเท้าไว้อีกฝั่งใช่ป่ะ แต่แมร่ง รองเท้ากรุ เจือกหลุดจากตรีนตอนก้าวลงเรือ แล้วรุมั้ยคับท่าน ช่องว่างระหว่างเรือก่ะที่ยืนคอย มันห่างกันนิดเดว รองทีนกรุร่วงลงไปในรูนั้นแหละ แล้วจมด้วยนะ โครตจะซวย เลยต้องให้พนักงานเค้าเงี่ยให้ ตอนเรือออกแล้ว พอเล่นเสดก้อเลยต้องวิ่งไปซื้อรองเท้าแตะ ที่ยูโฟร์ ตังค์ก้อยิ่งไม่มี ต้องมาเสียค่ารองเท้าแตะฟองน้ำบ้านๆที่ไม่ได้อยากได้เล้ยยยยยไปอีก 155 บาท เสียค่ารถขาไปจากบ้านถึงอนุสาวรีย์อย่างเดวก้อ 212 บาทแหละ กรุจะบ้าตาย สาดดดดด
หลายคนได้กลับบ้านไปหาพ่อแม่ ดีใจด้วยนะ ที่ได้กลับบ้าน ไม่มีที่ไหนที่จะนอนหลับสนิทเท่านอนที่บ้านหรอกเนอะ ตอนแรกเราก่ะว่าจะเรียนเอยูเอซะหน่อย ไม่ได้เรียนมานานแล้ว ที่จิง กรุก้อเคยเรียนแค่คอร์สเดวอ่ะนะ 55+ แต่อยากเรียนอีก แต่เรียนอีกเที่ยวนี้ต้องสอบวัดเลเวลใหม่ กลัวได้น้อยกว่าเดิมว่ะ อยากสอบให้ได้มากกว่าเดิม ไม่รุ้จะได้รึป่าว แต่ก้อคงไม่ได้เรียนแล้วแหละ ก้อต้องผ่าตัดนี่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะแผลจะหาย นางพยาบาลบอกว่า แผลหายเรวหายช้าอยุที่ตัวเรา ใครสำออยไม่สำออยก้อนี่แหละ แต่กรุรู้ตัวว่ะ ว่ากรุโครตจะสำออย คิดดูเด้... ไม่ใช่แผลหกล้มนะเว้ย ที่ทำแผลเสดก้อวิ่งเล่นต่อได้ แมร่งต้องปวดมากแน่เลย กัวเจ็บอ่า... ทำงายดี ที่รักจ๋า อย่าลืมเปนกะลังจายให้เค้าด้วยนะ
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ถึงมดดี้ผู้น่ารักของช้าน ชั้นคงคิดถึงแกแน่เลยว่ะ จากที่เจอทุกวันจนเบื่อ อย่าลืมคิดถึงช้านด้วยนะเว้ยด้อย ทำงานอย่ากลับบ้านดึกล่ะ มันอันตราย เปนผุหยิงที่แสนจาน่ารักด้วย รู้ม้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยย ถึงช้านจะไม่ค่อยกล้าพูดว่าแกน่ารัก แต่แกก้อน่ารักน้า...ไอบาน 55+ ถึงเมย์เน่หมูหยองของคิม (55+ แอบแซว) ที่ผ่านมาชั้นขอโทษนะ ชั้นไม่ได้คิดไม่ดีก่ะแกหรอก ยังไงนะ แกเปนคนแรกที่ไม่ทิ้งชั้น ชั้นก้อจะไม่ทิ้งแกเหมือนกัน ชั้นอ่ะเปนคนชอบพูดมาก พูดนั่นพูดนี่ พูดไม่คิด ก้ออย่าโกรธกันเลย ต่อไปนี้ชั้นจะพยายามไม่พูดให้มันมาก ชั้นก้อเริ่มรู้แล้วแหละ ว่าพูดยังไหนแกจะเคือง ชั้นก้อจะหลีกเลี่ยง ที่จิงชั้นก้อลืมไปว่า คนเราแต่ละคนก้อมีความคิดเปนของตัวเอง นี่ขนาดเรื่องของแก ชั้นยังมีความคิดเปนของตัวเองเลย แล้วตัวแกเองจะไม่มีได้ไง คนเราชอบไรไม่เหมือนกัน คิดไรไม่เหมือนกัน แต่เรา3คนก้อรักกานช่ายม้ายยยยยย ห๊า....ห๊า.... เมิงรักกรุช่ายมี้ย 55+ แอบโหด ถึงเล็ก หยง กบ ป๋าย ซ้าม เมื่อก่อนเรารู้สึกไม่สนิทก่ะพวกแกเลย แต่ตอนนี้ก้อรุสึกสนิทมากขึ้น ไม่รู้เพราะเรื่องเพื่อนสนิทมีส่วนรึป่าว 55+ แต่เหตุหลักๆก้อคงเพราะมดอ่ะแหละ แล้วก้อคงเพราะเราเรียนอิ๊งกลุ่มเดวก่ะกบ ก่ะป๋ายด้วยมั้ง แต่เราก้อดีใจนะ ที่สนิทก่ะพวกแกมากขึ้น แล้วไว้ไปเที่ยวกันอีกนะ เที่ยวนี้ชั้นจะไม่มาสายแล้ว กบที่จิงเมื่อก่อนเราเปนคนตรงต่อเวลามากนะ 55+ หลังจากวันที่ไปดรีมเวอร์ กบคงมองเราเปลี่ยนไปแล้วใช่มั้ยอ่า... ขอโทษนะทุกๆคน... จากจัยจิง ถึงเณรแอร์ สึกยังวะเณร เราคงไม่ได้เจอเณรแล้วว่ะตอนปิดเทอมเนี่ย เจือกบวชเรวทะมายฟะ ไมไม่บวชหลังงานคอมมาร์ทอ่ะ กัวไม่ได้เล่นโน๊ตบุ๊ครึงาย คิดถึงเณรนะเว้ย ไม่ได้เจอกันเลยนะ ดีใจนะวันที่เณรมาหาที่มออ่ะ คิดถึงตอนเราอยุม.2 ด้วยกันเนอะ ตอนนั้นโครตจะสนิทก่าเณรอ่ะ แต่ตอนม.1 เราโครตจะเหม็นขี้หน้าเณรอ่ะ หน้าแมร่งโฉด เถื่อนมากกกกกกกกกกก 55+ แต่จิตใจดีงามจ้า คิดถึงเมิงนะเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ขออภัยที่พูดจาหยาบคายก่ะพระก่ะเจ้า แหะๆๆๆ ถึงหยกน้อยผู้น่ารักที่สุดในโลก หยก หยกรู้ตัวมั้ยว่าหยกคือคนที่เราคุยด้วยแล้วสบายใจที่สุด เพราะหยกเข้าใจเรามากที่สุด เพราะหยกคือคนที่เจอเรื่องราวคล้ายๆก่ะเรามา แล้วก้อไม่ทอดทิ้งเราเวลาที่เราลำบาก ถึงไม่ได้เข้ามาช่วยมากมาย แต่ก้อคอยอยู่ข้างๆเรา เรารู้ว่าการช่วยเรามันลำบากทั้งกาย แล้วก้อใจ แต่เราก้อซึ้งใจมากนะ เพราะไม่มีใครเลยที่คิดจะมายืนข้างๆแล้วให้กำลังใจ มีแต่แก สำหรับเรา เณรแอร์ก่ะแกคือคนที่เราสนิทใจด้วยที่สุด แม้จะไม่สนิทกันมากเหมือนเมื่อก่อน ก้อเพราะไม่ได้อยุด้วยกัน แต่เรายินดีรับฟังเรื่องแกทุกเรื่องนะเว้ย รักหยกมากกกกกกกกกกจ้า...เมิงด้วยเณรแอร์ 55+ ถึงอิเอ๋อ แกชั้นเปนห่วงแกว่ะ คำเดวจบ!!!!!!
จะได้รุ่นแหละตั้งแต่เปิดเทอมมานะ กรุยังไม่ได้อัพสเปซเลยว่ะ
เนี่ยครั้งแรกเลยนะเนี่ย 55+
คิดถึงเพื่อนๆ ที่ด่านเหมือนกันนะเนี่ย
ถึงแม้พวกมันจะไม่น่าให้คิดถึงก้อตาม 55+
แต่อ่ะนะ กรุก้อยังคงรุสึกว่า เพื่อนเก่ายังไงก้อคือเพื่อนกรุ
เปิดเทอมมาอ่ะนะ ตอนนี้ยังรุจักเพื่อนไม่ครบทั้งภาคเลยว่ะ แมร่ง
รุจักคนไม่เยอะเท่าไหร่ สงสัยเปนเพราะเรามานอัธยาศัยไม่ค่อยดีเท่าที่ควรม้าง
แต่ก้ออ่ะนะ ช่างมาน อยุๆไป เดวก้อรุจักเพิ่มขึ้นเองแหละ
มาอยุมหาลัย มานไม่ใช่เด็กมัธยมแล้วว่ะ มีอะไรๆเปลี่ยนไปเยอะเลย
ไม่ว่าจะเรื่องเพื่อน เรื่องเรียน เรื่องรุ่นพี่ เรื่องเงิน ฮ่าๆๆ โดยเฉพาะเรื่องนี้อ่ะนะ
เราใช้เงินเยอะมากเลย ตั้งแต่มาอยุ่ที่นี่ แดกโน้น แดกนี่ตลอด
แถมยังมีค่ารถ ค่าชีตส์ ค่าห่า ค่าเหวไรอีกมากมาย ที่กรุต้องควักตังค์
ก้อนะ ยิ่งโต ยิ่งใช้เงินเยอะ แล้วก้อได้เงินเยอะขึ้นด้วยไง ฮ่าๆๆๆ
เมื่อวันก่อน อิโด้มันโทรมา แล้วแมร่งงอนกรุ หาว่ากรุไม่โทร
เมิง ก้อเมิงคิดดูนะเว้ย กรุอ่ะนะ กว่าจะกลับถึงบ้านก้อสี่ทุ่มแล้วอ่า
เหนื่อยโครต หนังสือก้อไม่ได้อ่านเลยนะเมิง กินข้าวอาบน้ำ แล้วนอนเลยอ่ะ
ม่ายช่ายไม่คิดส์เถิงซะหน่อย คิดส์เถิงแกซาเหมอแหละ
เรายังเล่าเรื่องแกให้คนอื่นฟังบ่อยๆเลยน้าเว้ย มิสส์ๆเมิงเหมือนเดิม
ส่วนเจ๊หยก ตอนจะไปไหว้ครูที่ด่าน โทรหากันจ้างงงงงงงงง
แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วแหะ สรุปแล้ว ก้อไม่ได้ไปไหว้ครูด้วยกัน ต่างคนต่างไปซะงั้นอ่ะ
แต่ไม่เปนไร เดวยังไงๆ ก้อต้องได้เจอกันอยุละแหละเนอะ
อยากเหนตอนหนูหยกเปนสาวเซอร์ มาดใหม่ของเจ๊แกจะเปนยังไงบ้างวะเนี่ย ฮ่าๆๆ
อิโบว์ นี่ก้อเปิดเทอมมาหลายวันละนะเมิง (มหาลัยแก ไม่ใช่ชั้น)
รู้สึกมันจะเปิดเทอมวันที่สามมั้ง ดีว่ะ กว่าจะเปิดนานโครต
ช่วงแกยังไม่เปิด เรากะลังรับน้องเลยอ่ะ ว๊ากแมร่งจันทร์ พุธ ศุกร์
แต่เราไม่ได้เข้าไปนั่งว๊ากด้วยหรอกนะ พี่เค้าจับเราแยกออกมา
เพราะเราเปนโรคสวยแบบไร้ที่ติ เลยอดเข้าเชียร์
เบื่อโครตเลยว่ะแมร่ง อยากเข้าไปนั่งฟังบ้างว่าเค้าพูดไรกัน
ช่วงนี้กรุทรัพย์จางว่ะ เงินทองหดหาย แบบว่ากินเยอะมาก ใช้เงินเยอะโครต
ส่วนใหย่จะหมดไปก่ะค่าโทรสับ ฮ่าๆๆ ก้อนะ ตอนนี้กรุเปนหมูตอนไปละ แดกทุกอย่างที่ขว้างหน้า
เหอๆๆๆ เบื่อว่ะ ตอนนี้เพื่อนกะลังโดนพี่ปีสี่ ก่ะพี่ที่จบไปแล้วลุมล้อมอยู่
ส่วนกรุนั่งอยุลานแดง เซงโครต แต่เดวพวกกรุก้อได้รุ่นแหละ อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้
ไว้กรุหยุดสี่วันติดก่อน แล้วกรุจะมาเม้าส์ต่อ บุ้ยบายยยยยยยย |
||||||||
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒
แล้วแมร่ง...ตอนไปก้อโครตจะซวยอ่ะ กรุล้มด้วยอ่ะตอนลงมอร์ไซค์อ่ะ
|
|
